Mijn motor bestaat niet meer. Al heel lang niet… Vorig jaar werd ie gestolen, vlak voor mijn deur. Ik was erg verdrietig. Het was niet alleen mijn motor, maar ook nog eens mijn vervoermiddel richting Amsterdam en weer naar huis natuurlijk. Ik voorkwam veel fileleed… voor mezelf dan. Soms veroorzaakte ik ook fileleed. Voor degenen die in de file stonden en waar ik gemoedelijk voorbij reed. Nooit te hard en altijd voorzichtig, maar toch. Er zijn automobilisten die daar niet mee om kunnen gaan.

Maar goed, ik heb dus geen motor meer. Als alleenstaande moeder met drie opgroeiende kinderen ligt de aankoop van een motor een beetje gevoelig. Er zijn altijd dingen die op financieel vlak prioriteit krijgen. En dus sta ik tegenwoordig bijna dagelijks in de file. Bij het wisselen van rijbaan let ik overigens altijd enorm goed op. Want eerlijk is eerlijk, er zijn collega-motorrijders die het wel heel erg bont maken. Ze rijden met een bloedgang tussen de praktisch stilstaande auto’s door en reageren zeer geirriteerd wanneer ze over het hoofd worden gezien. En dat gebeurt heel erg makkelijk, is mijn ervaring. Het overkomt ook mij regelmatig dat ik een aanstormende motorrijder in mijn spiegel mis. En ik let echt heel erg goed op. Onlangs gebeurde het me weer. De motormobilist reed snel, erg snel, ik stond praktisch stil en ik gaf te laat te kennen dat ik m gezien had. Ik schrok en hij/zij waarschijnlijk ook. Als dank kreeg ik een middelvinger. En dat maakte me boos. Het is soms razend moeilijk om het verkeer achter je in te schatten… en zeker met regen. Iedere motormobilist zou verplicht xc3xa9xc3xa9n maand per jaar het traject wat hij/zij normaliter op de motor aflegt, in een automobiel moeten doen. Pas dan weet je weer hoe onzichtbaar je op een motor bent, hoe kwetsbaar en hoe klein die kreukelzone van je motor is. Pas dan weet je dat het passeren van langzaamrijdende automobilisten geen recht is, maar gebasseert is op de goodwil van die automobilisten.   

In een lange file rijden en m niet terug horen op de radio… Bij een parkeerautomaat staan zonder kleingeld…. trouwens… helemaal geen parkeerplek kunnen vinden… de inhoud van een volle kattenbak in een kapotte vuilniszak gooien… een onderbroek die omhoog… euh… kruipt… de (draadloze) telefoon gaat en ‘m dan nergens kunnen vinden… wel sigaretten hebben… maar geen aansteker… of… wel een aansteker… maar geen sigaretten… of wel sigaretten hebben.. xc3xa9n een aansteker… maar nergens mogen roken…. allemaal heel erg vervelend… irritant… om gek van te worden. Maar het kan ook anders. Ineens dat hele gelukkige gevoel… dat lekkere, warme, fijne, tintelende gevoel… Het gevoel dat het allemaal wel goed komt… Het begint altijd ergens laag in mijn buik en breidt zich dan razendsnel uit over mijn hele lijf. Heerlijk gevoel is dat. Ik heb dat gelukkig heel vaak. Om hele eenvoudige en meestal alledaagse dingen… Slapen, na een heerlijke warme douche, in een schoon bed, na een dag hard werken met mijn kinderen aan tafel eten en de dag bespreken, een fijn telefoontje van mijn broer, zonder file naar mijn werk xc3xa9n weer terug naar huis, een schoon aanrecht, samen met mijn katten op de bank lezen, de kaarsen aansteken, de slappe lach van mijn dochter, de humor van mijn oudste zoon, trots op mijn middelste zoon omdat hij zo gevoelig is. Genieten van de opgaande zon, de mandarijnen op de tafel, schone was, de druppels op het raam. Het leven is genieten!!! Soms…..

Ik werk in Amsterdam… Dat is niet erg, maar soms wel strontvervelend. Ik ben namelijk lang niet de enige die in Amsterdam werkt en daar niet woont.  ‘s Ochtens rijden we mokkend en ontbijtend, stapvoets naar ons werk. Hier en daar een make-upje of een neuspullteje wegwerkend, duurt het soms errug lang voordat onze baas ons kan verwachten. s’ Middag herhaalt dit ritueel zich, maar dan de andere kant op. En in plaats van dat er dan een baas wacht, wachten vrouw of man en eventueel kinderen… Afgelopen weken was het in verband het het winterse weer een paar keer goed raak. Regio Amsterdam was ontwricht, verlamt… het klonk dramatisch… en dat was het eigenlijk ook wel. Het kan zomaar twee of drie uur duren voordat ik de 25 km naar mijn werk heb overbrugt…. of terug naar huis… Gisteravond was het weer zover. Pas om 19.10 uur stapte ik mijn huis binnen. Kinderen gillend van de honger en een vergadering die om 19.30 gepland stond. De druk nam lichtelijk toe. Gelukkig was het gisterenavond "kliekjesavond, en stond het warme eten redelijk snel op tafel. En gelukkig is mijn fractie erg begripvol en onthaalden zij mij met de gedenkwaardige woorden… "hee, welkom, file-tijger". Dat klonk geiler dan het was….

Vanmorgen was het wxc3xa9xc3xa9r mis. Op de prins Bernard Rotonde reed ik mijn auto om kwart voor 8 al vast in de lange rij met stil staande auto richting Amsterdam. Drie peuken verder, veel geklets op de radio wijzer en met een licht verhoogde bloeddruk, arriveerde ik om kwart over 9 op de plaats van bestemming. Ondertussen had ik niet alleen mijn ontbijt op…maar ook mijn lunch. Twee mandarijntjes… dat was alles wat er nog over was. En die heb ik maar in de auto laten liggen… voor de terugweg… stel dat ik in de file kom!

De eerste werkdag van 2010 zit erop! Ik zie daar eerlijk gezegd ieder jaar weer een beetje tegenop. Al die beste wensen en goed bedoelde bijbehorende zoenen, hoeven voor mij eerlijk gezegd niet zo. Het is soms ook moeilijk: wie zoen je wel, en wie geef je alleen een hand. Of nog afstandelijker; het in het algemeen de beste wensen roepen naar iedereen die op dat moment aanwezig is. Dat laatste is sociaal niet wenselijk en dus conformeer ik me over het algemeen naar de eerste twee opties. Ik blijf het een gedoe vinden. Datzelfde heb ik ook met nieuwjaarsborrels. Vandaag kon ik kiezen uit twee. Beide rond hetzelfde tijdstip en beide zo ongelukkig gekozen, dat ik (gelukkig) bij beide niet aanwezig kon zijn. De ene van vier tot zes, de andere van half 5 tot half 8. Om kwart voor 5 was ik nog gewoon aan het werk, om kwart over 5 stond ik gewoon in de file, om kwart over 6 uur stond ik gewoon te koken, om kwart voor 7 ging ik gewoon met mijn kinderen aan tafel en om half 8 moest alles xc3xb3xc3xb3k gewoon weer worden opgeruimd. Geen tijd dus. Als alleenstaande moeder moet ik wel vaker keuzes maken. Kiezen voor mijn kinderen, voor een bijeenkomst, een presentatie, een vergadering, een feestje, een…. nou ja, noem maar op. En dat is lang niet altijd makkelijk. Vandaag vond ik de keuze niet zo moeilijk. Ik heb, in mijn spijkerbroek en slobbervest en met mijn kids samen stampot andijvie gegeten. En samen de eerste werkdag van 2010 doorgenomen. Die keuze viel goed, bij mijn kinderen, maar zeker ook bij mij. Morgen maar weer verder zoenen. Zonder borrel. 

Ik ben op vakantie geweest. Een heerlijke week skieen en snowboarden in Zwitsterland. In Lenk, Berner Oberland. Een prachtig mooi dorpje in een Zwitsters dal. Met mijn kinderen. We hebben genoten. Veel sneeuw… veel regen, maar vooral veel plezier. Even er lekker helemaal uit, zeg maar.

Na een langdurige terugreis, (veel file’s), kwamen we redelijk uitgeput weer thuis. Terugkijkend op een heerlijke week, vooruitkijkend op een berg was, een stapel kersttroep, een grote hoeveelheid ski-spul… En dat allemaal op een klein flatje ergens in Kogerveld. Zaak was dus zo snel mogelijk de boel te wassen, samen te pakken en op te ruimen. Dat lukte en na een paar dagen was ik zover om alles schoon en wel naar beneden, de box, te brengen. Bepakt en bezakt stond ik beneden om al mijn ski-spullen goed op te bergen. Bij het openen van de centrale deur, bereikte mij een onwelriekende lucht… Poep! Bah, dacht ik nog, dat is vies. Na twee stappen te hebben gedaan, ontdekte ik dat het nog veel viezer kon. Bij het openen van mijn box zag ik een dikke, bruine, drabberige, gedeeltelijk witte laag. En weer dacht ik: Poep. In mijn box… Ik werd even helemaal niet blij. Mijn ski-spullen heb ik met een grote zwaai mijn box ingeslingerd… en daarna heb ik mijn woningbouwvereniging gebeld. Ik werd zeer vriendelijk te woord gestaan, en dat terwijl het zaterdagavond was! Binnen een half uur werd ik gebeld door de firma Sop en nog geen 10 minuten later stond iemand van Sop bij mij voor de deur. Wat bleek, de centrale afvoer van het riool (!) was losgeschoten en deels mijn box ingelopen. De meneer van Sop bleek voortvarend. Hij sloeg hier en daar, trok en duwde, vloekte niet, plakte en verhielp het probleem. Even. Een noodverband. Ik ben hem zeer erkentelijk. Hij veegde met overgave de stront uit mijn box en garandeerde me dat ie later in de week terug zou komen om het probleem defintief op te lossen. Hulde voor de ZVH voor hun goede bereikbaarheid en actie, hulde voor SOP voor hun snelle en goede werk. Ik moet alleen nog wat aan de lucht in mijn box doen. En aan de restjes wc-papier.

Een geweldig 2010!

Niet xc3xa9xc3xa9nmaal overwoog ik om nogmaals een blog bij te houden. Totdat ik die van Erik Schaap las en mijn naam in het rechter-rijtje met "links" tegenkwam. Een diepe schaamte kroop omhoog. Wat een schande, wat een treurnis en waarom stond ik nog steeds in zijn lijstje…? Ik weet het niet, het zorgde er wel weer voor dat ik mijn blog-behoefte weer voelde stromen. Van de schaamte moet ik nog af… maar daar zoek ik serieuze hulp bij.